Οι
ισπανικές τράπεζες παρέα με τις ιρλανδικές είχαν δανείσει τον άμπακα σε
οικοδομικές εταιρίες και σε στεγαστικά δάνεια, φυσικά όχι με το
αζημίωτο, μιας και είχαν βρει τη χρυσή αγελάδα τού να κερδίζουν άκοπα
και σίγουρα, όπως νόμιζαν. Ενώ όλος ο ψόγος έπεφτε και συνεχίζει ακόμα
να πέφτει, (τι σου είναι ένα επιτυχημένο προπαγανδιστικό σλόγκαν!),
στους άσωτους νότιους που κατανάλωναν περισσότερο απ’ όσο έβγαζαν,
ελάχιστες είναι οι μομφές εναντίον των δανειοδοτικών ιδρυμάτων. Πόσο
μάλλον οι τιμωρίες.
Με
τη μόχλευση των ευρωπαϊκών τραπεζών, ίσαμε και 25 φορές πάνω από τα
ίδια τους κεφάλαια, και επιπλέον με την ΕΚΤ να κρατάει τα σκήπτρα, οι
τράπεζες φέρονταν τουλάχιστον εξ ίσου απερίσκεπτα με τους δανειζόμενους.
Αν οι τελευταίοι δανείζονταν παραπάνω απ’ όσο κρατούσαν τα κότσια τους,
οι τράπεζες δάνειζαν πολύ παραπάνω απ’ όσο άντεχαν τα ταμεία τους.
Η
διαφορά στην αντιμετώπιση όμως είναι σοκαριστική. Οι μεν τιμωρούνται
δια της ανεργίας, χρεοκοπίας, αυτοκτονίας κλπ, ενώ οι δεύτερες
επιβραβεύονται και μάλιστα με τη χορηγία αυτών που έχουν ήδη τιμωρηθεί!
Δηλαδή τιμωρούνται διπλά. Και αυτό ονομάζεται δικαιοσύνη και
υπευθυνότητα.
Η Ευρώπη λοιπόν, σε όλη της τη διαστροφή!